من ، يعنى واجب است بر من ، كه ايشان را داخل در شفاعت خود نمايم و حقّ است بر خدا ، يعنى واجب است بر او ، كه قبول كند شفاعت مرا : 40 هشام ( قدّس سره ) مىگويد پانصد مسأله از علم كلام از صادق ( ع ) پرسيدم و جواب شافى شنيدم . عرض كردم كه مىدانم شما در علم حلال و حرام از همه داناتريد و اين علم كلام است . فرمود اى هشام آيا مىشود كه خدا حجّت تمام كند بر خلق خود به حجّتى و امامى كه نبوده باشد در نزد او هر چه محتاجند به او ؟ 41 يعنى اين محال است . و باقر ( ع ) در حديث توبه ، به محمّد بن مسلم ( قدّس سره ) فرمود آيا گمان مىكنى كه بندهء مؤمن از گناه پشيمان شود و استغفار كند و توبه نمايد پس از آن قبول نكند خدا توبهء او را ؟ 42 يعنى اين محال است و قبول توبه بر خدا واجب است . و احاديث زياده از حد و احصاء است . و هر چه از آيات كتاب خود را زينت دهيم بهتر است زيرا كه در او شك و شبهه‌اى نيست و مسلّمى شيعه و سنّى است و دشمنان اهل بيت نيز او را قبول دارند . و آيات نيز بسيار است و به ذكر و تلاوت بعضى در اينجا تبرّك مىجوئيم . منها آيات بسيارى است كه خدا امر مىكند به عدل و احسان و نهى مىكند از فحشاء و منكر ، و شيطان امر مىكند به سوء و فحشاء و خدا امر نمىكند به فحشاء . از آن جمله در نحل است إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبى وَ يَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ الْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ . 43 و در اعراف است كه در وصف خاتم ( ص ) مىفرمايد يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّباتِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ . 44 و در همين سوره مىفرمايد قُلْ إِنَّما حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ وَ الْإِثْمَ وَ الْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ 45 الآية . و اين مضمون نيز بسيار است و هم در او است قُلْ إِنَّ اللَّهَ لا يَأْمُرُ بِالْفَحْشاءِ الى قوله قُلْ أَمَرَ رَبِّي بِالْقِسْطِ 46 . پس بديهى شد كه اشياء فى حدّ ذاته ، قطع نظر از امر و نهى و احكامى كه شارع نموده ، بعضى مصداق طيّبات و قسط و عدل و احسان و معروف يعنى نيكو مىباشند و بعضى مصداق خبائث و فواحش و اثم و بغى و منكر يعنى بد مىباشند . و در بقره فرمود يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما 47 يعنى مىپرسند از تو شراب و قمار را ، بگو در ايشان است و لازمهء ذات ايشان است گناه بزرگ ، يعنى مفسده و بعد از خدا ، و منفعت چندى از براى مردمان ؛ و مفسده و گناه ايشان بزرگتر و بيشتر است از منفعت ايشان ، يعنى مفسده